Τριανταένα

- Πάρε με αγκαλιά, μου κάνει η Νίκη και με τα πόδια της σηκώνει το σεντόνι και καλύπτει το γυμνό κορμί μέχρι το στήθος της.
- Θέλω να κοιμηθούμε αγκαλιά σήμερα, επιμένει.
Φοράω το εσώρουχο μου και στρίβω τσιγάρο. Καθώς το ανάβω γυρίζω και τη κοιτάω.
- Δεν είναι και πολύ καλή ιδέα νομίζω.
- Από την ημέρα που γνωριστήκαμε δεν έχουμε κοιμηθεί παρέα. Ή θα κάνουμε έρωτα μέχρι το πρωί ή θα διασκεδάζουμε.
- Και τι έχει αυτό? ρωτάω
- Τίποτα, μια χαρά... αν είσαι βρικόλακας!
- Οι βρικόλακες κοιμούνται το πρωϊ.
- Εγώ το πρωί θέλω να κάνω άλλα πράγματα. Και σοβαρά τώρα μετά τις 04:00 δεν είναι διασκέδαση αλλά παρακμή.
- Ο έρωτας είναι παρακμή?
- Στέφανε μιλάω όταν είμαστε έξω. Στον έρωτα σου είπα τι με ενοχλεί.
- Που δε κοιμόμαστε μαζί?
- Όχι!
- Τι?

Τριάντα

Σήμερα έχω βραδινή βάρδια. 23:00-07:00. Φοράω τη στολή μου. Μαύρο παντελόνι με γκρι ρίγα δίπλα στη τσάκιση και ρεβέρ, πουκάμισο με μαύρα γαλόνια, μπουφάν μαύρο φλάιτ, παπούτσια σκαρπίνια. Σαν παλιάτσος είμαι.Η εταιρία βρίσκεται στη Λυκόβρυση. Κοντά στο κέντρο. Όχι απομονωμένη. Το κτίριο έχει 10 ορόφους. Στη βάρδια σου δουλεύεις με άλλον ένα. Κάποιος κάθεται στη ταράτσα και κάποιος στο ισόγειο, στην αίθουσα ελέγχου. Αν είσαι ταράτσα μπορείς να καπνίσεις, να φας και να πιεις χωρίς να δώσεις δεκάρα σε κανέναν. Τα αρνητικά είναι ότι είσαι έξω και αναγκαστικά τρως κρύα, βροχές, υγρασία και καύσωνες. Αν είσαι στο ισόγειο δε καπνίζεις και πρέπει να είσαι προβλεπόμενος σε πιθανή έφοδο κανενός από την εταιρεία.Επίσης έχεις κλιματισμό, τηλεόραση, μουσική και μπορείς να διαβάσεις. Κάμερες χτενίζουν όλο το 24ωρο τα πάντα. Κάτι που σε κάνει να αναρωτιέσαι για την παρουσία σου εκεί. Με το "Άνθρωποι και ποντίκια" του John Steinbeck στο χέρι και με ένα φλασκί - ουίσκι στη τσέπη φθάνω στη πύλη. Τη σημερινή βάρδια θα την μοιραστώ με τον Τζερόνυμο. Πρόκειται για ιδιόμορφη περίπτωση μου είπαν για αυτόν, άλλοι συνάδελφοι. Όταν μπαίνω στην αίθουσα ελέγχου βρίσκω έναν 65άρη με πυκνά άσπρα κατσαρά μαλλιά καθισμένο μπροστά στη κονσόλα με μια κούπα στο χέρι. Καφές δεν είναι.
- Τι πίνει άραγε? 

Εικοσιεννέα

Είμαι στην τουαλέτα όταν χτυπά το τηλέφωνο. Είναι ήδη το τρίτο χέσιμο και είναι μόνο 11:00. Μια διάρροια με ταλαιπωρεί εδώ και δύο μέρες σύμπτωμα μάλλον γαστρεντερίτιδας. Λογικό αφού η διατροφή μου τελευταία αποτελείται απο junk food* και κονσέρβες με συντηρητικά. Έχω πάρει παραμάσχαλα το "Έγκλημα και τιμωρία" του Dostoyevsky και κοντεύω να το τελειώσω. Με έχει συνεπάρει μάλιστα τόσο πολύ που κάθομαι παραπάνω από όσο πρέπει. Πράγμα που μου φέρνει στο μυαλό παλιές εποχές, όταν πήγαινα στην τρίτη λυκείου και διάβαζα ιστορία μέσα στην τουαλέτα. Τρεις φορές μέσα εκεί σε μια μέρα ισούνταν με τρία μισάωρα, δηλαδή μιάμιση ώρα διάβασμα ιστορίας καθημερινά. Πέρασα με είκοσι στις εξετάσεις. Δεν ήταν θέμα εξυπνάδας αλλά τακτικής. Eκμεταλλεύτηκα τον χρόνο μου.
- Ποιο έγκλημα όμως έχω κάνει και τιμωρούμε έτσι?
Είμαι αφυδατωμένος και χρειάζομαι ηλεκτρολύτες*. Το έντερο μου κάνει σαν σπασμένος σωλήνας παροχής νερού. Το τηλέφωνο εξακολουθεί να χτυπά. Ποιός διάολος να ναι!! σκέφτομαι. Αρνούμαι να σηκωθώ. Όχι απο την διάρροια, αλλά από το διάβασμα. Που θα πάει θα βαρεθεί και θα το κλείσει. Αλλά ο πούστης συνεχίζει. Στο δέκατο χτύπημα είμαι πάνω απο το τηλέφωνο. Χριστέ μου οι αιμορροίδες μου, με πεθαίνουν. Το σηκώνω.
- Παρακαλώ?

Εικοσιοχτώ

Γεννήθηκα ένα ανοιξιάτικο κυριακάτικο βράδυ με πανσέληνο. Το ημερολόγιο έγραφε 5 Μαϊου 1985. Η μητέρα μου είχε πάει με τον Ανδρέα στον κινηματογράφο για να δουν την ταινία "The goonies Το κυνήγι της μεγάλης περιπέτειας". Που να ξερε η δόλια ότι σε λίγο θα άρχιζε η δική της περιπέτεια. Της σπάσαν τα νερά μέσα στην αίθουσα και χωρίς να χάσει την ψυχραιμία της πήρε ένα ταξί, πέρασε από το σπίτι, πήρε μία βαλίτσα που είχε έτοιμη και με τον Ανδρέα στο δεξί της χέρι πήγε στο μαιευτήριο.Είχε δει ήδη το έργο μια φορά και ήταν υποψιασμένη. Όταν έφθασε στην κλινική,κοιλοπονώντας ειδοποίησε τον πατέρα μου που ήταν εκτός Αθηνών για δουλειές και άφησε τον Ανδρέα με τις νοσοκόμες. Δεν θέλησε να την ναρκώσουν για να έχει το νου της και σε μένα και στον αδελφό μου. Πέρασε πάλι την ίδια επίμονη διαδικασία χωρίς φαρμακευτική βοήθεια, μόνη και χωρίς να λιποψυχήσει βιώνοντας ξανά το γλυκό μαρτύριο της γέννας για τέσσερις ώρες περίπου. Ήταν παλικάρι.
Ήρθα στο κόσμο στις 22:10. Άσχετο.
- Έχετε παρατηρήσει ποτέ τις βιτρίνες ρολογιών?
Οι δείκτες τους πάντα δείχνουν αυτή την ώρα. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους ο λόγος είναι ότι εκείνη την ώρα δεν είναι ούτε πολύ νωρίς,ούτε πολύ αργά. Είναι ιδανικά. Τελοσπάντων, ζύγιζα 3800kg και πεινούσα σαν λύκος.Ο πατέρας μου,που στο μεσοδιάστημα είχε επιστρέψει,μοίραζε πεντοχίλιαρα στο προσωπικό του νοσοκομείου. Στο διάδρομο έτυχε να περνάει μια τσιγγάνα τουρκογύφτισα και βλέποντας το χουβαρνταλίκι* του γέρου μου δεν έχασε ευκαιρία.
- Αυτό το παιδί θα αλλάξει το κόσμο, του είπε

Εικοσιεφτά

- Τι κάνει το πουτανάκι μου? λέει ο Άρης
σε μια δύστυχη υποψήφια για καμάκι λυγερόκορμη καστανομάλλα, η οποία πίνει το ποτό της δίπλα μας. Αυτή δείχνει να μην αιφνιδιάζεται, γυρίζει το βλέμμα της σε μένα και μου λέει
- Φίλος σου είναι αυτός ο βλάκας?
Εγώ θέλω να της πω ότι δεν τον ξέρω, σήμερα μου κατσικώθηκε*, με κυνηγάει διαρκώς, θέλω απεγνωσμένα να απαλλαγώ από αυτόν αλλά τελικά δεν λέω τίποτα από αυτά και της γνέφω καταφατικά.
- Να τον χαίρεσαι, μου κάνει και μεμιάς σηκώνεται και πάει και κάθεται αλλού.
- Έχεις σκεφτεί να αλλάξεις ρεπερτόριο? λέω στον Άρη που δε πτοείται και ήδη κοιτά αλλού.
- Aγόρι μου, κάνει με ύφος πρύτανη, εγώ είμαι κυνηγός. Και ψάχνω το θήραμα μου. Αν δε μου κάτσει αυτό που θα βρω, πάω για άλλο.
- Ναι, αλλά στη τελική αυτό διαλέγει.
- Ξέρεις καμιά μπεκάτσα να διαλέγει το κυνηγό της?